Verlegen?

Weinig woorden

Als je weinig woorden meer te delen hebt, na een paar lange, intensieve, maar inspirerende en hartverwarmende werkdagen, dan is een liedje al wat nodig is.
Men. Wat kunnen die twee zingen...

Moederdag

Ze is, denk ik, een jaar of zes, draagt haar haar in twee vlechten en lijkt zo uit een sprookjesboek gelopen. Na een kleine aarzeling loopt ze onze tuin in en plukt een paar van die prachtige dieproze bloemen uit de rhododendron, een haag van manshoge struiken met de bloemen die zo kenmerkend voor deze regio zijn. Ze plukt de bloemen voorzichtig, legt ze in de elleboog van haar gebogen linkerarm alsof ze een mandje draagt. Ze reikt met haar rechterhand nog eenmaal naar die allermooiste bloem, die grote bovenaan, die pas net openging. Ze moet er even voor op haar tenen staan, maar het lukt. Ze heeft hem. Dan ziet ze mij. Ik glimlach. Zij glimlacht. Trots loopt ze weg met haar gebogen arm vol bloemen. Ik denk dat ik weet wat haar mama morgen voor moederdag krijgt....een fijne moederdag onbekende mama en niet boos worden hoor op je meisje, de mooiste cadeaus komen van nature en uit het hart.

03.30 uur

De wekker.
Oudste vertrekt met haar klas naar Avignon.
Het is nog donker, als ik haar silhouet probeer te onderscheiden van die andere lange slungels die in de bus om elkaar heen draaien. Het lukt, ik zwaai.
Ze zit bij het raam en zwaait terug. Ze duwt haar kussen tegen het raam en maakt zich op voor de rest van de nacht.

Een weekje Romeinse cultuur in de Provence. Dezelfde route die we vorige week als gezin reden, rijdt ze nu met haar klas in een grote grijze bus. Herinneringen aan die andere bus, aan die andere schoolreis, proberen we allemaal als ouders te verdringen. In respect. En in vertrouwen.

Ik weet nog dat ze op schoolreis ging, voor het eerst. Rugzakje op, dagje speeltuin. Nu blijft ze een week weg en is de rugzak een grote sporttas plus tent en eten voor minstens een week. Ze kan dit. Ik kan dit. Denk ik. Gelukkig is het donker.
Thuisgekomen kijkt de hond verbaasd op uit zijn slaap en zijn de andere twee kinderen geen seconde wakker geweest. Ik duw mijn kussen onder mijn hoofd en maak mij op voor de rest van de nacht en lig daarna twee uur lang wakker.

Veel plezier meisje en tot gauw.

Liedje dan maar?
En een fijn weekend allemaal....

Dromen, durven, doen

Vandaag zei iemand tegen me: "ik zou dat ook wel willen". Het ging over hardlopen, over een halve marathon lopen. Het zou ook over werk kunnen gaan. Of over een huis kopen. Of over voor jezelf beginnen. Of over, ja, over gewoon die eerste stap durven zetten. Praktijkvoorbeelden genoeg, helaas. Ik was ook goed in dromen. Durfde niet altijd en deed ook niet altijd. Steeds vaker zie ik dat durven de sleutel is. Durven als sleutel voor doen. Fouten maken geeft niet. Niet veel in ieder geval. Dus ging ik vandaag lopen. Hardlopen. En liep ik 24 kilometer. Niet op wolkjes, nee, tuurlijk niet, maar wel gedroomd, gedurfd en gedaan. Soms moet je gewoon gaan. Soms is dromen niet genoeg. Soms moet je gewoon durven en doen. Of het nou hardlopen is, of voor jezelf beginnen, of eindelijk die keuze maken die al zo lang op je wacht. Soms is dromen niet genoeg. Een eerste stap zetten wel.